And yet, I still find no imperfection in you
three years to the day you folded into me.
And the only flaw I will find in your eyes
will always be me.
Awit ni Psyche
ni Mesandel Virtusio Arguelles
Kung bakit kita inibig
na makita (sa kabila ng lahat)
ang hindi mo mauunawaan marahil bilang diyos.
Kahit ang maaring arukin
higit pa ay ang iyong pagtangi
sa aking takdang masaktan.
Anong kariktan ang bumihag sa iyo
kaya ako nagdurusa? Marahil hindi sapat na tawagin akong
Kaluluwa.
Sa liwanag ng lampara lumiwanag
sa akin ang iyong anyo.
Abot-kamay malayo
sa anyong halimaw. Ngunit kay
pait ng palad sa hindi ko pagtitiwala
sa hindi mo pagtitiwala.
Nananatiling naiwan
ang mas masakit na biro
nang makilala ko ang Pag-ibig.
- “Awit ni Psyche” ni Mesandel Virtusio Arguelles
Just echoing something a friend told me months ago. This is something I need to learn how to do.
“Walk away.”
[after sir allan popa]
Nalimutan ko na kung paano mapatda,
madapa, mabulag
mamangha
sa kariktanng iyong anyo
na pumipiglas sa mga anino
Tinatakasan pa rin ako
ng mga tamang salita
Nalimutan ko na ang liwanag
Nalimutan ko na ang pakiramdam
ng pagkabulag sa inyong anyo
At nalimutan ko na rin
ang mga espasyo kung saan
nagiging madali ang paglakad,
kung saan naghihintay
ang bungad, naghihintay
na muli matunghayan
ang aking pangangapa
sa iyong dalisay na liwanag
because words can never really do justice
i can only hope that today, silence shall suffice
and for tomorrow to stifle this screaming, kicking
thing inside my chest once more.
